Serpêhatiya
kulîlkên bej
- Yara
min!
- Ez û
tu. Serpêhatî û du çûkên bi xunava þîniyên giranbu haþilbûyî. Hêlyna çavê
te hêjayî axîna min bû. Bi xwelibakirina porê te re rûpelên serpêhatiyê
diweþiyan. Sira bayê sibê û tovên bêrîkirinê bi hev þa dibûn. Tu di nav pencên
xewna min de zuha dibûyî, pirsên min ji sînga te weke çavkaniyan dipijiqîn.
- Serpêhatî
bû di panavên kurtepista þêt de belû dibû, þûnþop rondikine þermînî yên
hevaline westiyayî di mijankê zindanê de, bi tevzînokan, bi gulhirûr û gavên
buharê, radixist. Þevê, kirasê xwe li te dikir û li nik pencereyên xilmaþbûyî
kulîlkên bêrîkirina te diçirisîn. Li ser pîtanokên lêvên te yên wekû êþekê,
ref ên qulingan diketin naveroka aramê. Pinpinîkên kenê te nêzî zordestiya demê
nedibûn, lêbelê stiranên êvarê, yên bêrîvanên bergirêdayî, bi þohiyên
çavlirêmanê ji keftelefta te diherikîn, taristana çîrokên te, jena bîhokan û
tovên evînê di pîrozbahîya laþê te de dibiþkivîn, weke gerdenîkekê ji êgir te
seranserî xewnê dixemiland...
- Tu
kevoka êþê bûyî... Tu behiþt û dayika girî bûyî.
- Serpêhatî
bû... û gunehkariya Zînê li ser eniya þevînî ya Birca Belek bi pênûsa zikreþiya
Beko hatibû nivîsandin, Sîrwan bi cangiranî destên xwe yên kesk û berfireh, ji
himbêzkirina elenda hevdîna te, dida alî û dilê me yê dorpêçkirî bi toza
þûnwaran li ber girnijîna xwe digindirand, bi tiliyên ava hiþîn bîranîna me
dihûna.
- Ez bi
bîna te dihatim dagirtin, keskesorek di dîmenên bajêr de diçilmisî. Min "gula
berbero" bi agirê nava xwe haþ dikir, min bax û bîstanên te, ebrû û
kildanên te ji bilêvkirinê bernedida, lê tu dihatî, mîna hechecîkekê, te xwe li
ser þaxên xwîna min datanî, firiþteyeke birîndar, hevaline windabûyî, baskên te
ji þîniyên mezin in, evîndarê te dilmest e, li ber dergeh, dergehê paytext û
bajarên dijwar, ji serpêhatiya te diniqute û xêzên bengîniya te asoyeke lajwerdî
diafirînin, û ez jî, qunax û nalînê, rêçan û xatirxwestinê di hiþê te de
dimeyînim.
- Gava
ku min pesnê te
- bi
þîrava gulan, dida
- Tu li
gel min bi zimanê
- birîna
xwe diaxivî...
- Tu j i
qîzanî diketî
- di
livîna tirsê de radiketî
- Min
govenda mêraniyê lidardixist
- û
pîrê, pirsa min di konkê xwe de dirist,
- Li
navnîþana te kerr û gêj bûm
- Dema
ku þevê ferhenga xwe guvaþt
- min tu
nas kirî
- Di
berbanga çavê te de, gelawêj bûm...
- Ku ro
hildihat
- serpêhatî
har dibû
- Ku ro
diçû ava
- Raperîna
canê te diljar dibû...
2
- Û
serpêhatî li ser dîwarê hemû îstgehan belav dibû. Dîwarên herifî yên kêlîkên
mêrkuj û dayikên xemgîn herdem nîþana gulvedana te ne. Zinge zinga gavên te di
kolanên laþê min de, çûkên destê sibê bi bizava dara tûyê re, tînin bîra min.
Hiþê min di ser dev re diçe, bi çîrokên te þaþ bûme tîna peyvên te j i xwe re
dikim balgeh, helbesta jiyana xwe ji þekirrêjiya lêvên te hildibijêrim û berzûrî
xwedanê nêrîna te dibim.
- Serpêhatiye,
di guldanka demê de bi xwîn û xwêdana me, bi vîn û renckêþana me hildiperike
bêdengiya zîzbûna þevê.
- Ez û
tu ne, li balafirxanan hev wenda, dikin, li odeyên hêwî ên hevalan dest bi destana
girî dikin, bîranînan radixînin û dengê Nasirê Rezazî ji ewrên matmayînê yên
li ser serê me, diherike. Bixçika gazinan li ser milê te ye, bajarê me yê þewitî di
reþka çavê te de û bi hezaran pirs li ser lêvên te þiyar dibin û ji niþkê ve,
dilê min di nav destên te de dilerize.
- Bila
gulên vî welatî tev ji boyî te bireqisin û gulek ji rengê axîna te, ji oxira min re
bibe kefen...
- Evîna
te bager bû
- Lewra
ji dara bendemana te diweþiyam...
- Her
roj dimirim ;
- Her
þev min di goristana xewna te de vediþartin...
- Weke
kulîlka hinarê
- Di vê
bihara bê hinar de
- Ez li
ser þaxên bêrîkirina te dibiþkivîm...
- Ez û
tu, û serpêhatiyê weke demsalekê, werzên bizdayî di nava me de derbas dikir. Me
kûrbûna xewrevînê bi bejna þevê dipîva, û min navê te bi mijankên xwe diguvaþt
taku toza mirinê ji ser çavên xwe biþom. Zaroka te bûm, serê min li ser çoga te ye,
min bilorîne... min biloooo...ryi i ...neee û serpêhatiyê weke xetîreyekê di kezeba
min de raçikîne...
3
- Û
parsûyên serpêhatiyê bi hingivandina te diqirçiyan. Te kuleka zaroktiya min vedikir,
te reng û tama pincarên bîra min ji ber dikir, sitirîzerk û gunpisîk di çermê min
de çeng dibûn,û mija bêreng ya ku di henasa havînê de dipêliya, dilê min dikir du
felqe# kulên min li ser hingivinokan belav dibûn: Tu mêþa hinguv bûyî, te berê min
û xwe dida kewarên nalîna sermedî.
- Her ku
dara tûyê dipeyivandin
- serpêhatiya
me li ser zimanê wê bû.
- Her ku
ewrekî giran ji bezê bînçikyayî dibû
- tîrên
xwe yên avînî dibarandin û
- hinarkên
zevîyan, biskên serpêhatiya te mist didan.
- Û her
ku ez û tu di gulistana serpêhatiyê de
- hînî
þîrava gulan dibûn
- zengilên
penagehan em agahdarî zuhayê dikirin.
4
- Li ser
doþeka nermîn ramidandî bû, bi dîwarên paþerojê re dipûnijî, bi þûjinên
çavê xwe pêþeroj qul dikir, ji qulên zivir diþemitî anuhayîyê.
- Serpêhatiyê
mîna birûskekê di hiþê wî de veda...
- Pirsên
hebûn û nebûnê ji pêxêra xwe berda...
- Bi
kotekî þevê ramana wî û berbeyanî za...
- Xwe
hilgirt, hiþê xwe girt û bû neviyê ba...
- Hîv
di çavên wî de raketin,
- Anuhayîyên
bedew ji moxila serê wî derketin,
- Ji
gula dilê wî cejn û awaz ketin,
- bû
kat, bû berbat û serpêhatî neçû ava...
- Ez û
tu ne û Rono di nav me de sînorekî serserî ye, û keziyên te bi darbiþkêvê re
êrîþî cergê min dikin. Lîlandina te dibe rivîn û bi kulîmekên gerdûn dikeve.
Çîrokên te bi çeperan, bi term û þînan miþt dibin û banga axê, axa ku bi rûyê
evîndaran hatiye nixumandin, ji te dest pê dike.
- Serpêhatî
ye... Ji gera zimanê zemîna dûr e...
- Serpêhatî
ye, xwîna çeleng e, herdû layên þur e...
- Serpêhatî
bi çiyan re dibiþirî, ji zimanê þevbuhêrkên malkambax baz dida, di oxira þehîdan
de çîrokbêjiya xwe dimeyand û herdem bejna te stêrka karwanan bû. Em ji xulxulandina
giyanê te der dibûn û serpêhatî di elfebe ya me de þîn dihat.
- (Me di
havînê de dest bi rêwîtiyê kir.
- Kirasên
jinan pir di þînabiyê de çirisîn,
- û em
ji mêj ve li hespên xwe siwarbûyî ne.
- Bê
guman dê payiz be, bi kêmanî, li wir, jin in xemgîn bene
- ku
navên me nas dikin... M. Rilke)
5
- Dilekî
min di pencerê de bû
- Dilek
li ser kolanê ye,
- Roj
diçû ava, hildiperikî dîwaran
- Sîbera
te diterikî.
- Kirasekî
sor..
- Hevalên
bi bîna tûtinê...
- Helbestine
sergerdan...
- Þev
ronahiyê ji pencên xwe ber dide
- Li ba
dibe,
- Ji nû
ve, bi bîna kulîlkên bejî
- bi
oksijêna serpêhatiyê, dijene.
©
Ehmed Huseynî
Ji Rono û Sirûdên Bêrîkirinê, Stockholm, 1994, r. 9-17
|