orda bir köy yok uzakta

Düşlerimi kanatıyor her gece

Dudaklarında donmuş gülümsemesi

O muhacir evde asılı duruyor hala

Yitirilmiş bir arkadaş sureti

 

Anılar mı yakın bana acı mıdır en eski

Bir sağanak yıkasa yaralarımı belki

Yumuşayacak gecenin mimikleri ağrılarım dinecek

Ya da korunak olacak karanlığın kendisi

 

Hava su ve toprak kirlendi artık

Tuz ve ekmeğe karışıyor yüksek gerilim

Yeryüzünün bütün koordinatları

Barınacak bir yer arıyor

Haritadan silindi yüreğimin meskun yerleri

Her gün kütüklerden aşklar düşüyor hayat

Artık "ölü sayısı..." belirliyor gündemi

 

Yanıt yoktur geceden ateşin saklısında buz

Senden bir duruş istiyorum temelli

Git içindeki tortuyu kirli bir tarihe kus

Bir yağmurda güzelleştir yüzünü

Yoksa gözlerin de onaramaz bu ilişkiyi

 

Düşlerim rehin kaldı gerçeğin çekirdeğinde

Şiirlerde de ısınmıyor artık sözcüklerin bedeni

Bize bahşettiğin her çığlık ecelsiz ve kefensiz

Öznelerin diyorum oğulların ölüyor hayat

 

Ve bilinsin artık

Masallardan "bir varmış..."lar silinsin

orda
    bir
        köy
            yok
                uzakta

Köz küllendi evvel zaman içinde

Alev yuttu dilini

© Hicri İzgören

Ve Öteki, Piya Kitaplığı, İstanbul, Ekim 1995, s. 11-13